Νημερτής

"...οι αναγνώστες της ποίησης σύντομα θα εκλείψουν και θα είμαστε όλοι ποιητές..."

2012-02-12T17:17:00.001+02:00

Η απαρχαίωση του μοντερνισμού

Κώστας Κουτσουρέλης

Ψιλόβροχο είναι το κάθε καινούργιο
στάζειαπό την πόρτα της εκπλήξεως
καιτο μαζεύουμε σε κάποιας επανάληψης
τηνπλαστική λεκάνη.
ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

Φουτουριστές,ιμαζιστές και βορτικιστές, εξπρεσσιονιστές και ντανταϊστές,υπερρεαλιστές, Ρώσσοι ακμεϊστές και Ιταλοί ερμητιστές, οι Ισπανοί της Γενιάςτου '27, οι Έλληνες της Γενιάς του '30: Η μακρά χορεία των ποιητών που απόκεκτημένη ταχύτητα, και τόσο οξύμωρα πλέον, αποκαλούμε ακόμη"μοντέρνους" –τουτέστιν σύγχρονους, συγκαιρινούς μας, κι ας ανατρέχειη ακμή τους ώς και εκατό χρόνια πίσω–, μας έδωσε κατά τη διάρκεια του 20ούαιώνα ένα σύνολο από έργα εξαιρετικά ποικιλόμορφο στα φανερώματά του, πολλέςφορές αντιφατικό, κάποτε και χαώδες· δύσκολο να εκτεθεί σε κοινόπαρονομαστή.

Δενσυμβαίνει το ίδιο με τις ιδεολογικές παραστάσεις που έθρεψαν όλα αυτά τακινήματα και που ρητά ή υπόρρητα διακρίνονται στις επαγγελίες των βασικών τουςεκπροσώπων. Κι αυτό γιατί, σε αντίθεση με τα ίδια τα ποιήματα, τα σπουδαίατουλάχιστον, που κουβαλούν αμετάθετο πάνω τους το σημάδι της ατομικότητας πουτα γέννησε, οι ιδεολογικές συντεταγμένες κάθε λογοτεχνικής κίνησης, τακοσμοθεωρητικά μοτίβα που τη διέπουν, είναι πράγματα λίγο-πολύ κοινά, καισχηματικά. Mπορούν λοιπόν να συνοψιστούν χωρίς πολλές αβαρίες σε λίγα γενικάαξιώματα.

Τρίατέτοια αξιώματα, τρία "άρθρα" απαρτίζουν κατά τη γνώμη μου το σύμβολοτης πίστεως του τυπικού νεωτερικού ποιητή. Ως πρώτο τη τάξει ανάμεσά τους θακατέτασσα ό,τι η ιστορία των ιδεώνκαλεί, κάπως γενικευτικά, λατρεία της προόδου. Ως πρόοδο εδώ δεν εννοώυποχρεωτικά την κοινωνική και οικονομική πρόοδο· ανάμεσα στους μοντερνιστέςκαταλέγονται πολλοί οξυδερκείς κήνσορες του οικονομισμού και των ουτοπιών του20ού αιώνα. Ωστόσο, στο καθαρά αισθητικό πεδίο, η πίστη στην πρόοδο παίρνεισυνήθως τη μορφή του άκρατουφιλονεωτερισμού, της πίστης δηλαδή ότι το εκάστοτε καινούργιο, επειδή είναικαινούργιο, είναι εξ ορισμού προτιμητεό του εκάστοτε παλαιού. Ας θυμηθούμεεδώ το φορτικό παουντιανό Make it new! ή ακόμη τα πολεμιστήρια σαλπίσματα τουΜαρινέττι και των ομοϊδεατών του (…).

Τοδεύτερο άρθρο πίστεως του νεωτερικού ποιητή απορρέει ευθέως από τη ρητορική τηςκαινολατρίας. Αφορά την αναγόρευση τηςακραίας εκφραστικής εξατομίκευσης σε ύπατο σκοπό της μοντέρνας ποιητικήςγραφής. Η ανανέωση, η καινοτομία, η επανάσταση, λέει αυτό το αξίωμα, δεναρκεί να συντελείται συλλογικά, οφείλει να προσλαμβάνει και ατομικάχαρακτηριστικά. Κάθε ποιητής, κάθε καλλιτέχνης οφείλει να εξελίσσει ακατάπαυστατον εαυτό του, να φέρνει τις τεχνικές και θεματικές του ζητήσεις κάθε φορά σταόρια. Το "καλό" δεν είναι απλώς συνώνυμο της "ανατροπής"των εξωτερικών συμβάσεων, αλλά σε μια βαθύτερη σημασία του, ταυτίζεται με τηδιαρκή αυτανατροπή, τη μόνιμη αμφισβήτηση και αυθυπονόμευση και των πλέονπροσωπικών συνηθειών και προτιμήσεων.

Στα μάτια του συνεπούς μοντερνιστήκαι μόνη η ανακαινιστική πρόθεση αρκεί συχνά, για να πιστοποιηθεί η"πρόοδος" ενός συγγραφέα ή καλλιτέχνη. Αντίστροφα, η έλλειψή τηςπροδίδει "συντηρητισμό", τουτέστιν αισθητική στασιμότητα. Ηεπανάληψη, η εμμονή στα οικεία θέματα και στα κατακτημένα μέσα, περνάει γιααμάρτημα ολκής, αξιολογείται ως κάμψη και επιτιμάται αρμοδίως. "Οσυγγραφέας που δεν καταστρέφει την τεχνική του διαρκώς, είναι φουκαράς",θα γράψει ο Τσέζαρε Παβέζε (…)

Τοτρίτο αξίωμα πάνω στο οποίο εδράζεται το οικοδόμημα της νεωτερικής ποίησης του20ού αιώνα είναι ο μαζικός καιδημοκρατικός χαρακτήρας της. Όταν μιλώ για "μαζικοδημοκρατικόχαρακτήρα", ανατρέχοντας στον όρο που εισηγήθηκε πρώτος ο ΠαναγιώτηςΚονδύλης, δεν έχω προφανώς κατά νου το κοινό των αναγνωστών της ποίησης. Όπωςήδη ειπώθηκε, όσο αυξάνει ο κατακερματισμός της ποιητικής τέχνης σε ασύμβατααναμεταξύ τους ποιητικά ιδιώματα, τόσο η ίδια τίθεται στο περιθώριο και τοκοινό της, σε σχετικά μεγέθη, συρρικνώνεται. Αν τον 19ο αιώνα ο μέσοςαναγνώστης λογοτεχνίας ήταν αυτονόητο ότι διάβαζε και ποιήματα, σήμερα, έναναιώνα μετά την εμφάνιση του μοντερνισμού, ο μέσος αναγνώστης λογοτεχνίας είναιαυτονόητο ότι δεν διαβάζει ποιήματα.

Ότανκάνω λόγο για τον μαζικό και δημοκρατικό χαρακτήρα της νεωτερικής ποίησης,εννοώ κάτι εντελώς διαφορετικό: τη δραματική αύξηση του αριθμού των ποιητών καιτων ποιητικών βιβλίων που εκδίδονται παγκοσμίως. Στην Ελλάδα της δεκαετίας του 1900,οι νέοι τίτλοι αριθμούσαν κάθε χρονιά μόλις λίγες δεκάδες. Έναν αιώνα αργότεραξεπερνούν ενίοτε και τους 400 ετησίως. Μόνο στις ΗΠΑ, οι ποιητές που χαίρουνμιας κάποιας τυπικής αναγνώρισης, φτάνουν κατά μία εκτίμηση τις 5.000.

Ηέκρηξη του αριθμού των ποιητών και των ποιητικών βιβλίων την ίδια στιγμή που τοευρύ ακροατήριο τους στρέφει τις πλάτες είναι φαινόμενο εκ πρώτης όψεωςπαράδοξο. Εξηγείται όμως αν ανατρέξει κανείς στα πολλαπλά αίτια –κοινωνικά,πνευματικά, τεχνολογικά ακόμη– που το γεννούν. Ήδη ο Νερούδα προέβλεπε ότι οιαναγνώστες της ποίησης που είναι μόνο αναγνώστες, σύντομα θα εκλείψουν και ότισύντομα θα είμαστε όλοι ποιητές. Τοποθετημένη στην προοπτική της ιστορίας των ιδεών,η έκλειψη αυτή δεν είναι παρά πραγμάτωση της παλιάς προγραμματικής επιδίωξηςπολλών νεωτερικών καλλιτεχνών να άρουν τη διάκριση μεταξύ τέχνης και ζωής.Θυμίζω εδώ την πρόδρομη περίπτωση του Λωτρεαμόν. Αν όλοι είναι, αν όλοι μπορούννα γίνουν ποιητές, πολλώ δε μάλλον αν τα πάντα μπορεί να είναι ποίηση καιτέχνη, απλώς και μόνο επειδή αποφασίσαμε να τα βαφτίσουμε έτσι, τότε πράγματι,όρια μεταξύ ζωής και τέχνης δεν υφίστανται, και η παλαιά τους διάκριση μπορείνα αρθεί.

Οιπροϋποθέσεις γι' αυτό είναι δύο. Από τη μιά μεριά, η επιτυχής διεκδίκηση τηςιδιότητας του ποιητή από όλο και περισσότερους στηρίζεται αναγκαία στονπαραμερισμό και την υποβάθμιση εκείνων των λογοτεχνικών θεσμών που από τη φύσητους τείνουν να επιφυλλάσσουν τον επίζηλο τίτλο μόνο στους λίγους και τουςεκλεκτούς. Έτσι, ο παλαιός αριστοκρατικός και αυστηρά ιεραρχικός κανόναςαπαξιώνεται· τη θέση του παίρνει ένα νεφέλωμα έργων και ονομάτων που δενσυνέχονται μεταξύ τους ιεραρχικά, αλλά απλώς συνυπάρχουν τυχαία. Οι ανθολογίεςεπίσης εκδημοκρατίζονται· πλέον πολλές δεκάδες ή και εκατοντάδες ποιητέςμοιράζονται μεταξύ τους με εμβαδομετρική ισότητα τον διατειθέμενο χώρο, δίχωςάλλη αξιολογική διάκριση. Τέλος, η λογοτεχνική κριτική, ως η κατ' εξοχήναποτιμητική δραστηριότητα, παρακμάζει και μεταπίπτει σε απλή βιβλιοπαρουσίαση ήδιαφημιστικό δελτίο τύπου (…)

Λατρείατης προόδου, ακραία εκφραστική εξατομίκευση, μαζικός και δημοκρατικόςχαρακτήρας. Τα τρία αυτά αξιώματα πάνω στα οποία βασίστηκε όλο το οικοδόμηματης νεωτερικής ποίησης του πρώτου μισού του προηγούμενου αιώνα διατηρούν τοκύρος τους δίχως άλλο και σήμερα, στη δική μας μετανεωτερική ή υστερονεωτερικήεποχή. Μάλιστα, μόνο στις μέρες μας έγιναν πλήρως ορατές οι απώτερες συνέπειέςτους και περατώθηκε η εκδίπλωσή τους. Με αυτή την έννοια, θα μπορούσε κανείς νακάνει λόγο για την επίρρωση, για την επιβεβαίωση του μοντερνισμού. Μια τέτοιαδιαπίστωση ωστόσο θα ήταν όλως διόλου απατηλή.

Ηκαθολική επικράτηση μιας ιδεολογίας συνιστά πάντοτε σημείο καμπής, οριοθετείτην απαρχή της πτώσης. Και αν στα έργα των κλασσικών εκπροσώπων του, οιεπαγγελίες του μοντερνισμού ήταν ακόμη περιβεβλημένες με τον μανδύα τηςουτοπίας και είχαν την ισχύ και τη γοητεία του αδοκίμαστου, εκατό χρόνια μετά,η νιοστή επανάληψή τους, στα μάτια όσων επιθυμούν να δουν, δεν μπορεί παρά ναδίνει την εικόνα της κοινοτοπίας και της φθοράς.

Αςανοίξουμε πρόχειρα μια σημερινή εφημερίδα. Τι είναι το πιθανότερο να διαβάσουμεστις στήλες των καλλιτεχνικών ή των λογοτεχνικών νέων; "Νέα πρόταση","φρέσκια, πρωτοπόρα ματιά", "έργο-πρόκληση", ενόςκαλλιτέχνη με "ανατρεπτική διάθεση", "που τολμά ναπειραματίζεται", "που ανοίγει δρόμους". Τα παραθέματα αυτά,ρινίσματα εγκωμίων ερανισμένα αυτολεξεί, θα μπορούσε να είναι και επινοημένα.Τόσο στερεότυποι είναι οι τόνοι που αναμασούν. Τόσο τριμμένοι οι κοινοί τουςτόποι. Κι όμως, πόσοι κριτικολογούντες δεν ενδίδουν ασμένως σ’ αυτούς ότανείναι να δείξουν τη γλαφυρή τους ευαρέσκεια; Πόσοι δημοσιογράφοι δεν τουςεπιστρατεύουν καθημερινά για να κεντρίσουν το ενδιαφέρον του βιαστικού τουςκοινού; (…)

Ηαπαρχαίωση του μοντερνισμού δεν προκύπτει μόνο από το γεγονός ότι επί τωνημερών του η ποίηση οδηγήθηκε στο περιθώριο και την κοινωνική ανυποληψία.Συνάγεται και από τη διαπίστωση ότι ο ίδιος ο μοντερνισμός δεν είναι πλέον σεθέση να αναπαράγει τις συνθήκες τις ικανές να διαιωνίσουν την ύπαρξή του. Ενώεπαγγέλεται την εξέλιξη, κομίζει στασιμότητα. Ενώ κηρύττει την ανυπακοή και τηνεξέγερση, οι θιασώτες του δεν είναι παρά εφοδιαστές του κομφορμισμού και τηςμόδας.

Ηεξελικτική στασιμότητα της σημερινής τέχνης έρχεται να μας ξαναθυμίσει ό,τι οιπρονεωτερικοί ανέκαθεν γνώριζαν. Η καλλιτεχνική βούληση από μόνη της, όσοισχυρή και αν είναι, όσο κι αν πάσχει, όσο κι αν αγκομαχεί, δεν μπορεί ναθεσπίζει κατά το δοκούν νέες μορφές ούτε να εφευρίσκει εκ του μηδενός νέαπεριεχόμενα. Ζωτικός χώρος για ουσιαστικές και όχι απλώς ονομαστικέςκαινοτομίες, υπάρχει μόνον όπου η ιστορική συγκυρία το επιτρέπει ή, καλύτερα,όπου η ιστορική βία το επιβάλλει. Όπου δηλαδή η πίεση της μεταλλαγμένηςεξωτερικής πραγματικότητας πάνω στα παραδεδομένα εκφραστικά μέσα είναι τόσοαιφνίδια και μεγάλη, ώστε τα δεύτερα δεν αντέχουν πια και συντρίβονται κάτω απότο βάρος της.

Τέτοιαήταν ασφαλώς η κατάσταση εκατό χρόνια πριν. Σήμερα, όσο ενδιαφέρον κι ανπαρουσιάζουν οι επιχειρούμενες αλλαγές, ψυχολογικά είναι για μας αναμενόμενες,απλά επεισόδια που δεν ταράζουν υπέρμετρα την καθημερινή μας ρουτίνα. Καθώς ησυνείδησή μας τις έχει ήδη προοικονομήσει, δεν τις προσλαμβάνει ως αξιοσημείωτοσυμβάν. Της είναι οικείες, προτού καν επέλθουν. Από μόνος του ο πληθωρισμός τωνκαλλιτεχνικών ρευμάτων και τάσεων, όπως τον εκτρέφει η αισθητική ανεξιθρησκείακαι το πολιτιστικό εμπόριο, αρκεί για να οδηγήσει ad absurdum κάθε αξίωσηκαινοτομίας. Όπου τα πάντα είναι επιτρεπτά, τίποτε δεν μπορεί να είναι στ’αλήθεια αλλιώτικο. Όπου όλοι κυνηγούν την έκπληξη, τίποτε πια δεν εκπλήσσει. Ηυπερβολή δεν εγκυμονεί την απόλαυση, αλλά το φούσκωμα και τον κορεσμό.

Τασημάδια αυτού του κορεσμού είναι σήμερα κάτι παραπάνω από εμφανή. Σε αντίθεσηπρος την εκφραστική λιτότητα των πρώτων μοντερνιστών, που από πολλές πλευρέςστάθηκε το μέγιστο επίτευγμά τους, οι επίγονοί τους ναυαγούν όλο και πιο συχνάστους κάβους της επιτήδευσης, του εντυπωσιασμού, της εκζήτησης. Στην αγωνιώδητους προσπάθεια να ανακαλύψουν παρθένα, αγεώργητη γη, συχνά αποξηραίνουν μολυσμέναβαλτοτόπια ή εκβραχίζουν άγονες βουνοπλαγιές. Οι πιο αφελείς ανάμεσά τους δενπαραλείπουν να μας ανακοινώνουν κατά τακτά χρονικά διαστήματα ότι μόλιςανακάλυψαν την Αμερική. Άλλοι, ανυπόμονοι να ρίξουν κι αυτοί μια Βαστίλλη,ανακουφίζουν το επιγονικό τους άγχος με ρητορικές πατροκτονίες.

Απότο προκλητικό πνεύμα του μοντερνισμού επιβιώνει σήμερα μόνο το αστραφτερόπεριτύλιγμα. Κούφια συνθήματα ως επί το πλείστον, γυμνωμένα από κάθεπεριεχόμενο, αλλά γι’ αυτό ακριβώς κατάλληλα για τις ανάγκες της καλλιτεχνικήςαγοράς. Έτσι, οι προμηθευτές της τελευταίας –ήρωες περίοπτοι της pop cultureαλλά και σεμνοί διεκδικητές ακαδημαϊκών τροπαίων– δεν αμελούν ποτέ να υποδυθούντον ρόλο του αντάρτη ή του αντιρρησία συνείδησης, όποτε αυτός τους υπόσχεταιυπολογίσιμα οφέλη. Ωστόσο, πόσο αιρετικός, πόσο enfant terrible μπορεί να είναικανείς, όταν απέναντί του δεν καραδοκεί η Ιερά Εξέταση ούτε κανείς πουριτανόςπαιδονόμος, αλλά ένα κοινό χαυνωμένο από την υπερκατανάλωση και ντρεσσαρισμένοστο όνομα της ανοχής να καταπίνει αδιαμαρτύρητα ό,τι του σερβίρεται και απόόποιους; Που είναι έτοιμο να συγχωρήσει τα πάντα στους συγγραφείς και στουςκαλλιτέχνες του, φτάνει μονάχα να του παραχωρήσουν κι εκείνοι ό,τι τόσο ποθεί ηκαρδιά του: μια επίφαση "καινούργιας εμπειρίας" δηλαδή, ικανή ναδιασκεδάσει για λίγο την τηλεοπτική του ανία.

Σεβάθος χρόνου, μόνο μια δραστική ιστορική μεταστροφή, μια δραματική εκβαρβάρωσηίσως, θα μπορούσε να ανοίξει και πάλι τον δρόμο σε πραγματικές"καινοτομίες". Πόσους όμως θα ενθουσίαζε στ’ αλήθεια μια τέτοιαπροοπτική; Στο μεταξύ, συγγραφείς και καλλιτέχνες θα συνεχίσουν να μας τάζουν,καλόπιστα ή κουτοπόνηρα, ό,τι ακριβώς αδυνατούν να κατορθώσουν: ρήξεις,προκλήσεις, τομές, ανατροπές. Ας μη βιαστούμε να τους καταδικάσουμε γι’ αυτό.Αν ποτέ απαλλαγούμε από την προκαταλήψη ότι "καλό" είναι μόνο το"καινούργιο", ίσως διαπιστώσουμε ότι ακόμη και μια καθ’ όλα συμβατικήτέχνη, σαν τη σημερινή, είναι συναρπαστικότερη από τα πλαστά πιστοποιητικάπρωτοτυπίας που τη διαφημίζουν (...)

Ολόκληρο το άρθρο: Αντίφωνο

Πρώτη δημοσίευση περ. Πλανόδιον, Δεκέμβριος 2009 & koutsourelis.gr

Ποταμός...

2012-02-07T09:46:00.002+02:00

της κράτησε το χέρι
και άρχισε να της μιλά

"πολλές είναι οι φορές που στάθηκα αναποφάσιστος
διλημματικός
στον κόμβο ενός Υ
και αναρωτιόμουν αν έπρεπε να ακολουθήσω το δεξί
ή το αριστερό σκέλος...

είχα βλέμμα και για τα δυο
είχα ενέργεια
είχα 'παύση' αρνήσεων
καμιά εσωτερική αντιπολίτευση...

αναρωτιόμουν
πώς επιλέγει κανείς;

πως 'διαλέγει';

ή ποιος τον διαλέγει
ποιος επιλέγει για λογαριασμό μας;

ήρθε η μέρα που
άκουσα και κάτι... καινούργιο
κάτι παράξενο, κάτι πρωτόφαντο
έναν... παφλασμό...
κάτω απ'τα πόδια μου...

λες και το έδαφος έβραζε
λες και η γη ετοιμαζόταν να υγροποιηθεί
να γίνει μια ρευστή απεικόνιση της αντίληψης...
μια ποιητική απόδοση της πραγματικότητας...
φοβήθηκα...

κι ύστερα
σαν από κάποιο μεγα-προβολικό μηχάνημα
τον... είδα

έτρεχε, υπέροχα αφρισμένος
μπροστά μου
κάτω μου...

ένας ποταμός!

από που ερχόταν;
που πήγαινε;

το συναίσθημα δεν ήταν απλά λυτρωτικό
ήταν μια διάνοιξη όλης της ύπαρξης
μέθεξη!

λες και υπήρχαν χιλιάδες μικροσκοπικά άλογα
που οι χαίτες τους ανέμιζαν
τα νερά του κάλπαζαν μπροστά...

και ακολουθούσαν την πορεία
που θα έπαιρνα

έτσι κι αλλιώς!"

"και... τι έγινε μετά;" τον ρώτησε

"δεν κράτησε πολύ τούτη η εμπειρία
κράτησε ίσως όσο μπορούσα να την αντέξω...

κατάλαβα...

αντιλήφθηκα...

τούτη είναι η αληθινή μύηση
να δεις κάποτε
να αξιωθείς να δεις
τον δικό σου υπόγειο ποταμό
να τον ακούσεις
να τον υποδεχτείς
να μην τον φοβηθείς!

εκεί
το Μέγα Αρσενικό που βρυχάται την διαιώνιση
εκεί
το Αιώνιο Θηλυκό που γονιμοποιεί το Άπειρο
εκεί όλες οι πρωτοπηγές του παραδείσου
εκεί όλες οι Υγρές Φωτιές της κόλασης
εκεί όλο το διανόημα του γνωστού
και τα κατηγορήματα της σκέψης

εκεί ο μελαγχολικός στοχασμός του φιλοσόφου
η ανάσα του ποιητή
καθώς αφουγκράζεται το είναι του
εκεί
η περιπέτεια του ασκητή
στο απειροδιάστατο κελί του
εκεί
και το μοναχικό τραγούδι των αδελφών μας βάρδων
που κανείς ποτέ
δεν συγκρίθηκε μαζί τους
στην αποκοτιά
να προκαλούν το Απρόσιτο...

εκεί ο έρωτας
εκεί το λάθος
εκεί το πρώτο σου φιλί
εκεί ο ρόγχος του τέλους"

σταμάτησε για λίγο
κι ύστερα πάλι είπε...

"ναι...
να τον ακούσεις
να τον δεις!
κι ίσως
ίσως λέω
κάποια μέρα
να έχεις τα κότσια
ολόγυμνος
να βουτήξεις μέσα του
ολόκληρος!"

"κι αν αυτό... αν αυτό σημαίνει..."

"θάνατο;
όχι, δεν έχει τη φορεσιά του θανάτου
όλο αυτό το γιορτάσι...
ζωή
που όλα τα περιέχει
αλλά απαιτεί
το άλμα..."

έτσι της είπε
και έμειναν ώρα σιωπηλοί...

φεβ2012

"Raging Rush"

μερικές ανώδυνες απάτες...

2012-02-05T12:57:00.001+02:00

όλα τελικά, είναι θέμα... οπτικής...

Η αμηχανία του ιεράρχη...

2012-02-03T00:16:00.001+02:00

θα πρέπει να ασκήθηκαν πολλές πιέσεις
αφόρητες πιέσεις

δεν ξέρω αν ήταν από τη συνείδησή του
και από το φρόνημα της ορθοδόξου πίστεως

σίγουρα ήταν 'από κάτω'
πιέσεις που οδήγησαν τον Ιερώνυμο στην επιστολή αγανάκτησης
προς τον Παπαδήμο...

είναι φανερή η αμηχανία του κλήρου
του ανωτάτου τουλάχιστον
να εκφράσει την ξεκάθαρη, απλή θέση
να κάνει 'παρέμβαση' στα πολιτικά (!!) πράγματα της χώρας
και δι'... επιστολών πασχίζει να σώσει τα προσχήματα του ... σχήματος...

σε λίγο, περισσότερο από το μισό πλήρωμα της Εκκλησίας
θα είναι στα συσσίτια
εκεί τι να βγει να πει ο Ιερώνυμος;
"καλή όρεξη";

σε λίγο ένας κολοσσιαίος αριθμός πιστών και απίστων
θα ξεπαγιάζει στις γωνιές των κτηρίων
και των δρόμων
σ'αυτούς τι επιστολή θα στείλει ο αρχιεπίσκοπος;
"αγάντα μωρέ και μπαίνει η Άνοιξη";

δεν είναι αστείο το θέμα βέβαια
πραγματικά είναι τραγικό
και χτυπάει τις πόρτες όλων πλέον...

του χρόνου τέτοια εποχή ίσως να μην... τέλος πάντων...

το πρόβλημα είναι ότι δεν πείθει πλέον κανείς τους
όσο καλές προθέσεις κι αν έχουν σε προσωπικό επίπεδο
άλλωστε
ο Ιερώνυμος τα'φαγε τα ψωμιά του
ενώ άλλοι, αληθινά δεν έχουν ψωμί να φάνε

ό,τι ήταν να κάνει το έκανε πλέον
παρακολουθεί σίγουρα 'ανησυχών' τας εξελίξεις
και αναρωτιέται τι 'θα έπρεπε να κάνει'

είναι λοιπόν η περίφημη 'νομιμοφροσύνη' της Εκκλησίας
σήμερα η ορθότερη επιλογή;

έχει τα κότσια ο μεγαλόσχημος παπάς να κάνει το μεγάλο άλμα;

να βγεί και να τους στείλει όλους στο... πυρ το εξώτερον;
και όχι δι'επιστολών ακίνδυνων
ούτε καν από άμβωνος

αλλά στα ίσα, στα μούτρα τους και με απλή γλώσσα;

γίνονται αυτά τα πράγματα ρε φίλε;, θα πεις...

είμαι βέβαιος
ότι στην επόμενη επιστολή πάντως
ο Ιερώνυμος
θα δηλώσει ότι η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος
συμφωνεί και με την καύση των νεκρών...

θα έχουν γίνει τόσοι πολλοί
που τα νεκροταφεία δεν θα μπορούν να φιλοξενήσουν κανέναν...

2012-02-02T17:47:00.002+02:00

Τη σκιά σου σμιλεύω

Τη σκιά σου σμιλεύω.
Της έχω ήδη αφαιρέσει τα χείλη,
τα κόκκινα και σκληρά: έκαιγαν.
Θα σ' τα 'χα φιλήσει
πολύ περισσότερο.

Ύστερα σταματάω τα μπράτσα σου,
τα σβέλτα, τα μακριά, τα νευρώδη.
Μου πρόσφεραν τον δρόμο
για να σ' αγκαλιάσω.

Σου αφαιρώ το χρώμα, τον όγκο.
Σου κόβω το πέρασμα. Ερχόσουν
κατευθείαν σ' εμένα. Εκείνο που πιότερο
πόνο μου έδωσε, επειδή σώπασες,
είναι η φωνή σου. Πυκνή, τόσο θερμή,
περισσότερο χειροπιαστή απ' το σώμα σου.
Αλλά ήδη ετοιμαζόταν να μας προδώσει.

Έτσι
η αγάπη μου είναι ελεύθερη, λυτή
με την αποσαρκωμένη σκιά σου.
Και μπορώ να ζω μέσα σου
χωρίς να φοβάμαι
εκείνο που περισσότερο ποθώ,
το φιλί σου, την αγκαλιά σου.
Να υπάρχω με τη σκέψη πάντα
στα χείλη, στη φωνή,
στο σώμα
που εγώ ο ίδιος σου απέσπασα
για να μπορέσω, δίχως αυτά,
να σ' αγαπήσω.

Εγώ, που τ' αγαπούσα τόσο!
Και ν' αγκαλιάσω ατέλειωτα, χωρίς λύπη
-καθώς φεύγει ασύλληπτη,
με τη μεγάλη μου αγάπη ξοπίσω της
η σάρκα στον δρόμο της-
το μόνο δυνατό σου σώμα:
το γλυκό, ιδεατό σου κορμί.

Pedro Salinas

(Η φωνή που οφείλεται σ' εσένα, 1933)

Μετ: Virginia López Recio

2012-01-31T11:39:00.001+02:00

Είναι η αλήθεια ότι δεν συνηθίζω να αναρτώ βίντεο ή ηχητικά, γενικώς... κάποιες φορές και υπό ειδική εσωτερική εντατική κατάσταση... και νομίζω μια τέτοια σου δημιουργεί η Ματίνα όταν την ακούς να ερμηνεύει, ειδικότερα παραδοσιακά τραγούδια... είναι μια ξεχωριστή εμπειρία...

το κανάλι της στο YouTube, αξίζει επίσκεψης πιστεύω...

http://www.youtube.com/user/tiniomi

2012-01-28T18:19:00.000+02:00

Οφείλω να είμαιειλικρινής… η δική μου προσωπική ‘σχέση’ με τις ταινίες του Αγγελόπουλου,πέρασε από διάφορα στάδια κι από σαράντα κύματα.

Στις αρχές τηςδεκαετίας του 80, το να είσαι κάτω από 25-30 χρόνων και να βλέπεις Αγγελόπουλο,σήμαινε τρία βασικά πράγματα: ότι ήσουν κόκκινος –κι ότι ήθελες να τοεπιδεικνύεις-, ότι ήσουν κουλτουριάρης ή έστω… ‘κουλτουριάρης’, ότι προσποιόσουνότι καταλαβαίνεις κάτι που στην πραγματικότητα δεν καταλάβαινες…

Κι από μια άποψη, ευτυχώς που ακόμα δεν το καταλάβαινες…

Στην ‘οργισμένη’ τουεφηβεία, κάποιος νομίζει ότι τα ξέρει όλα και μπορεί να αποφανθεί με οίηση καιαλαζονεία ακόμα και για την φωτογραφία του Αρβανίτη ή τη μουσική της Καραΐνδρου.Για τις περίφημες χρονικές μεταπηδήσεις –και συμφύσεις- του σκηνοθέτη μέσα στοίδιο πλάνο –κάτι που του αναγνωρίζουν όλοι ότι πρώτος ‘εφηύρε’ - αλλά και γιατην εμμονή του με το νερό. Ακόμα και λεπτομέρειες για τα πλάνα, τις γωνίες καιτο φως! Τέτοιο θράσος μιλάμε.

Και όλα αυτά, χωρίςστην ουσία και με προσοχή να έχει δει ούτε μια ολοκληρωμένη ταινία του!

Τα χρόνια πέρασαν καιεπειδή μαζί με το γήρας έρχονται, ευτυχώς και κάποια χαστούκια, -μερικά είναιτόσο ηχηρά που το κεφάλι κουδουνίζει ακόμα-, τα πράγματα αλλάζουν, κάποια εσωτερικήωριμότητα αρχίζει να εμφανίζεται, περισσότερη σιωπή, λιγότερη φλυαρία,μεγαλύτερη προσοχή…

Ναι, η προσοχή…

Σκέφτομαι τώρα, εμβόλιμα, πως ο Δον Χουάν δεν είχεάδικο… η προσοχή δεν είναι απλά μια λειτουργία της αντίληψης, είναι η ίδιααντίληψη… και είναι ικανή να αλλάξει τον τρόπο που μιλάει ο κόσμος μέσα σου…

Δεν αλλάζεις ίσως τον ρου του υπόγειου, εσωτερικούσου ποταμού –αυτό είναι θέμα για άλλη ανάρτηση, περί υπόγειου ποταμού δηλαδή-αναπτύσσεις όμως μια ιδιαίτερη ετοιμότητα για να βουτήξεις μέσα σ’αυτό τονφοβερό ποταμό χωρίς να φοβάσαι…

Ξαναγυρίζω στονΑγγελόπουλο…

Αφού είδα την Αναπαράσταση και δεν έπαθα το σοκ πουέπαθαν όλοι…

Αφού είδα τις Μέρες του 36 και δεν υπήρξε κανένα ραχιαίοή άλλο ρίγος…

Αφού είδα το Θίασο και δεν τρελάθηκα…

Αφού –μπόρεσα και –είδα τον Μελισσοκόμο και άρχισα ναθυμώνω με τον εαυτό μου…

Αποφάσισα πως ήταν καλήμια αποτοξίνωση από τις υπερβολικές δόσεις Αγγελόπουλου για κάποια χρόνια

Ώσπου ήρθε το Μια αιωνιότητα και μια μέρα και… νομίζωπως από εκείνη την… αιώνια ημέρα που το είδα για πρώτη φορά, το σοκ δεν με έχειεγκαταλείψει ολότελα…

Ευτυχώς!

Είναι ημέρεςαποχαιρετισμού σε έναν αληθινό δημιουργό αυτές και δεν έχω καμία διάθεση να τις…μαγαρίσω με αναλύσεις… έχω το ακριβό συναίσθημα που μου έδωσαν μερικές από τις ταινίεςτου και αυτό αρκεί…

Δεν έχουν μείνει καιπολλά αυθεντικά πράγματα, άλλωστε…

2012-01-24T00:04:00.002+02:00

Υπάρχουν άραγε αληθινά αναπάντητα ερωτήματα;

Μεγαλώσαμε με την στέρεα θεώρηση ότι υπάρχουν τα 'μικρά' και τα 'μεγάλα' ερωτήματα...
Τα πρώτα είναι αυτά που αφορούν τα 'μικρά' πράγματα... έχουν συγκεκριμένο και σχεδόν ψηλαφητό 'ορίζοντα γεγονότων'... από μια άλλη οπτική είναι ένας 'γεωμετρικός τόπος σημείων' εντός των δυνατοτήτων μας... ακόμα και της βεντάλιας της σκέψης μας...

αντίθετα, τα άλλα, τα λεγόμενα 'μεγάλα' ερωτήματα -ας τα πει κανείς υπαρξιακά ή υπαρκτικά - εκφεύγουν της δυνατότητας όχι μόνον να τα απαντήσουμε αλλά ούτε καν να αντιληφθούμε το μέγεθός τους...
Προσωπικά, πιστεύω πλέον ότι όλα αυτά είναι λίγο πολύ ............ βάλτε όποια λέξη θέλετε...
Η δική μου εσωτερική περιπέτεια, ας την πούμε αναζήτηση, στοχασμό, ψάξιμο, έχει οδηγήσει σε ένα σημείο όπου τα πράγματα είναι απαιτητό να είναι συγκεκριμένα...

νομίζω ότι αναπάντητα ερωτήματα δεν υπήρξαν ποτέ
με την οριστική, αμετάκλητη έννοια του αδύνατου

συμβαίνει όμως το φαινόμενο της... διπλής ανάδυσης...

όταν θέτουμε εμείς ένα ερώτημα
και όταν διαλογιζόμαστε επί μακρόν πάνω σ'αυτό
κάποια στιγμή, μέσα από το φίλτρο του μεγάλου ωκεανού του ασυνειδήτου
το ερώτημα αναδύεται στο συνειδητό
στην επιφάνεια δηλαδή
αναδύεται όπως μια φούσκα... και όταν εξέλθει στην ατμόσφαιρα της εγρήγορσης
απλά σπάει
το ερώτημα δεν είναι όμως το αρχικό
είναι ένα άλλο, ελαφρώς μεταλλαγμένο... μοιάζει με το αρχικό αλλά έχει προσλάβει και άλλες ποιότητες
που δεν μπορούσαμε να φανταστούμε...

τα έχουμε ξαναπεί για το νου
ο νους ξέρει μονάχα ό,τι κάθε φορά ορίζει
όσα στρέμματα γνώσης του ανήκουν
αυτά διαφεντεύει
για το τι γίνεται παρακείθε δεν έχει άποψη
και μάλιστα
δεν αργεί να συκοφαντήσει τους άγνωστους γείτονές του
έστω και αν είναι αρχαιότεροι απ'αυτόν (ένστικτο, συναίσθημα, βίωμα, όνειρο, κλπ)

δεν τελείωσα όμως με την διπλή ανάδυση
η πρώτη ανάδυση λοιπόν
είναι αυτή της 'άλλης' ερώτησης
της εξαδέλφης αυτής που θέσαμε εμείς εξ αρχής...

η δεύτερη ανάδυση αφορά στην απάντηση
ναι
μαζί με το ερώτημα -γιατί έχει μεταβολιστεί ήδη η ερώτηση σε ερώτημα-
αναδύεται, υποχρεωτικά σχεδόν
από τα τρίσβαθα του είναι μας
και η απάντηση

μονάχα που αυτή η δεύτερη φούσκα
διαφέρει από την πρώτη
δεν είναι εμφανής
δεν είναι ορατή
και απαιτεί ικανότητες 'αλιέως' για να την γραπώσεις
βρίσκεται όμως στην περιοχή της εγρήγορσης
και... ανυπομονεί να την καλοδεχτούμε...

υποστηρίζω δηλαδή
κι αυτό μέσα από τις προσωπικές μου διαδρομές
ότι από τα ίδια ακριβώς υλικά που γεννήθηκε το -δεύτερο- ερώτημα
από αυτά γεννιέται αμέσως και η απάντηση
και έτσι αναδύονται και τα δυο

το πως θα τα διαχειριστούμε τώρα
αυτό είναι ένα άλλο θέμα

όμως...
όμως τι γίνεται με τα άλλα ερωτήματα
αυτά που δεν έχουμε θέσει εξ αρχής εμείς;
και που θεωρούνται μεγάλα και αναπάντητα

αυτά, πολύ απλά, δεν μας απασχολούν πραγματικά
δεν γίνονται μέρος του προσωπικού μας κόσμου
δεν τα φιλοξενούμε
δεν μας κατοικούν
και γι αυτό
δεν υπάρχει και καμιά απάντηση
στην ουσία
όλα αυτά τα ερωτήματα
με μια έννοια

περιμένουν...

περιμένουν να γίνουν κι αυτά κομμάτια μας
να τα αγκαλιάσουμε
να τα υποδεχτούμε

αν συμβεί αυτό
και μόνο τότε
θα έχουμε μετά από καιρό
και τις απαντήσεις
όσο μεγάλα και φιλοσοφικά και αν είναι
όποιο κι αν είναι το μέγεθός τους
σημασία έχει να αποκτήσουν τις ορίζουσες του δικού μας είναι

και τότε

θα ανέλθουν κι αυτά
ελαφρώς διαφορετικά ίσως
μέσα από κάποιο όνειρο
μέσα από την τέχνη
ή την προσευχή
ή τον έρωτα
στον σκληρό ήλιο της εγρήγορσης
και θα είναι ορατά, διάφανα και φωτεινά...

και οι απαντήσεις τους;

κάπου εκεί γύρω, στη γειτονιά είναι κι αυτές
είναι βέβαιο
και έχουν την μόνη απαίτηση

να έχουμε τα κατάλληλα μάτια να τις δούμε...

2012-01-22T12:59:00.000+02:00

Ωδή στο συρματόπλεγμα

Στον τόπο μου
σύρματα, σύρματα...

Εσύ διατρέχεις
τη μακριά
γραμμή της Χιλής
πουλιά,
ερημιές,
και στο μάκρος
στο πλάτος,
χέρσες εκτάσεις,
σύρματα, σύρματα...

Σ'άλλους τόπους
του πλανήτη
τα
δημητριακά
ξεχειλίζουν,
τρεμάμενα κύματα
σηκώνει
ο αγέρας
πάνω στο στάρι.
Σ'άλλα
χώματα
στα λιβάδια
βελάζουν
θρεμένα και δυνατά
τα κοπάδια.
Εδώ
έρμα βουνά,
χωράφια,
δίχως ανθρώπους,
δίχως άλογα,
μόνο περιφράγματα,
αγκάθια
και άδεια
γη.
Σ'άλλα μέρη
ανθίζουν
τα κουνουπίδια,
τα τυριά,
πολλαπλασιάζεται
το ψωμί,
ο καπνός,
προβάλλει
το λοφίο του
στις στέγες
σαν το κεφάλι
του ορτυκιού,
χωριουδάκια
που κρύβουν
καθώς η κότα
τ'αυγά της
μια φωλιά τρακτέρ
την ελπίδα.
Εδώ
χωράφια
και χωράφια
χωράφια σιωπηλά
χωράφια τυφλά
χωράφια δίχως καρδιά
χωράφια δίχως αυλάκια.

Σ'άλλα μέρη ψωμί,
ρύζι, μήλα...

Στη Χιλή συρματοπλέγματα

Πάμπλο Νερούδα

2012-01-15T21:05:00.001+02:00

Δεν θα πρωτοτυπήσω καθόλου αν πω ότι είναι πολλές οι φορές που μένουμε σιωπηλοί όχι επειδή δεν θέλουμε αλλά επειδή, απλά, δεν μπορούμε να πούμε κάτι... κάτι που να "αρμόζει" στην περίσταση, καθώς λένε... κάτι που αν ειπωθεί δεν θα καταστρέψει ό,τι συνέβη ή δεν θα το απομειώσει... μένουμε σιωπηλοί όμως, κάποιες άλλες φορές και δεν είναι λίγες, επειδή έχει επισυμβεί το φαινόμενο, που αποκαλώ 'εγκιβωτισμός της ενέργειας'... τι σόι πράγμα είναι πάλι αυτό;
Είναι ένα φαινόμενο που παράγεται μονάχα μετά από την διαλεκτική επαφή... μονάχα μετά από πολλές επαφές, για την ακρίβεια... δεν μπορεί να συμβεί αμέσως, ευτυχώς, ούτε μετά από μισή, μια ή πέντε ώρες... έχει χρόνο... ωοτοκίας κάποιες ημέρες, ίσως και εβδομάδες... εξαρτάται φαντάζομαι από τους ανθρώπους που αποτελούν το ζεύγος της επαφής...

Η ενέργεια είναι... ύπουλος παράγοντας... όχι μονάχα είναι αόρατη, ως γνωστόν, αλλά έχει και ιδιότροπες μεταπτώσεις και μεταβαθμίσεις... όσον αφορά δε την ζωτική ενέργεια των όντων, ουδείς γνωρίζει ακόμη επακριβώς πως λειτουργεί, γνωρίζουμε πάντως ότι περίσσειά της καθιστά έναν άνθρωπο 'βιοθεραπευτή'... [μετράται πλέον και από ειδικά μηχανήματα, εδώ και αρκετά χρόνια.... για παράδειγμα, κάποιος που έχει ζεστά άκρα χειμώνα καλοκαίρι, τον χτυπάει συνέχεια ο στατικός ηλεκτρισμός κλπ, είναι πολύ πιθανόν ότι ανήκει στην κατηγορία "υπερ" και έχει 'διαρροή' ενέργειας... γίνεται, αν το θέλει, ένας θαυμάσιος μασέρ και όποτε χαιδέψει ένα ζωντανό πλάσμα έχει ευεργετικές ιδιότητες... επίσης, μπορεί να γίνει ένας καλός βιοθεραπευτής, αν και εδώ οι επιστημονικές κοινότητες ξινίζουν τα μούτρα τους... να πω ακόμη, αν και είναι γνωστά, πως στην ανώτατη βαθμίδα ενεργειακής υπερ-πλήρωσης, είναι σχεδόν ορατή και η περίφημη εκ των αγιογραφιών 'άλως', ή φωτοστέφανο....τέλος πάντων, η μικρά παρένθεσις κλείνει εδώ διότι το θέμα μεγάλο και το αδικώ...]

Λέω λοιπόν ότι η ενέργεια είναι ύπουλο πράγμα... στήνει παγίδες, χωρίς να το θέλει και δεν είναι βέβαιο ότι εξαρτάται από τη βούληση του υποκειμένου... Μπορεί να έχω τις καλύτερες των προθέσεων αλλά να είμαι τόσο 'χάλια' ενεργειακά που να προκαλώ πονοκεφάλους στον συνομιλητή μου και να πρέπει να κυκλοφορώ με αποθέματα Ντεπόν.... Δεν είναι όμως τόσο ρηχό το θέμα... δεν έχει να κάνει μονάχα με την εξωτερική στιβάδα αυτού που είναι γνωστό ως Πράνα ή Αύρα... εδώ αναφέρομαι στην βαθύτερη εκείνη και άγνωστη πηγή που εκπέμπει μια ιδιαίτερη μορφή ενέργειας... Ο... ξενιστής της, δηλαδή εμείς, δεν έχουμε ιδέα για την ύπαρξή της... Κάποιοιες βιοχημικές ανισορροπίες είναι μερικές φορές τόσο ισχυρές που και η απλή εμφάνισή μας σε κάποιο χώρο μπορεί να προκαλέσει έκρηξη! Μας έχει συμβεί, δεν είναι ανάγκη να το αναλύσουμε... Τι συμβαίνει όμως όταν τούτο το τρομερό 'εκηβόλο' όπλο χτυπήσει κατάστηθα τον άλλο; Τον ανυποψίαστο; Τον ατυχή συνομιλητή μας;

Είπα στην αρχή ότι χρειάζεται χρόνος για να ολοκληρωθεί η διεργασία του 'εγκιβωτισμού' αυτής της ενέργειας... Στην αρχή οι ποσότητες είναι μικρές, κανείς δεν κινδυνεύει... επίσης στην αρχή της επαφής με έναν νέο φίλο, μια νέα γνωριμία μας, είμαστε κλειστοί, δεν διαρρέουμε τόσο, οι 'πύλες' είναι σφαλιστές. Όσο χαλαρώνουμε, κι αυτό πάντα είναι συνάρτηση του χρόνου, οι πύλες ανοίγουν και μεγάλες ποσότητες εκχέονται ή, το χειρότερο, προσλαμβάνουν τη μορφή ακτίνας και εξαπολύονται εναντίον του... αθώου. Ενα από τα πρώτα πιθανά αποτελέσματα, είναι η αλλαγή της διάθεσης εκείνου, 'κάτι τον χάλασε', λέμε, 'κάτι τον στράβωσε'. Και ουδείς γνωρίζει τι. Ένα επόμενο στάδιο είναι η αποστροφή ακόμα και η άρνηση να μας συναναστραφεί ξανά! Και εδώ η σιωπή είναι κάτι περισσότερο και σοβαρότερο. Και φυσικά, δεν ερμηνεύεται μονάχα ενεργειακά. Έχει να κάνει με τη σύνολη προσωπικότητά μας.

Η σιωπή που δεν πρέπει να παρεξηγείται λοιπόν, καμιά φορά, είναι μια προσπάθειά μας να... επαναοργανώσουμε τις άμυνές μας... να φτιάξουμε πάλι τα ρηγματωμένα τείχη μας, να πιάσουμε το νήμα απ'την αρχή. Η σιωπή δεν είναι εδώ 'ένοχη'... είναι ένα μπλοκάρισμα, μια στάση, μια προσπάθεια να ανασάνουμε...

Και ας μην είμαστε καταδικαστικοί και επικριτικοί για εκείνον που 'ξαφνικά' εσιώπησε και... μας 'περιφρονεί'. Πιθανώς να τον 'πνίξαμε', να τον πλημμυρίσαμε, να τον υπερφορτώσαμε... άθελά μας...
Μετά την πλημμυρίδα δεν έρχεται η άμπωτη; Δεν απαιτεί κι αυτή το χρόνο της;
Θέλει λοιπόν, απλά το χρόνο του...

Δεν τον δικαιούται;

Αρκεί το ότι ο λαός υπακούει. Το ότι σκέπτεται είναι δευτερευούσης σημασίας...

2012-01-14T17:09:00.000+02:00

Νόαμ Τσόμσκι, Η βιομηχανία κατασκευής υπηκόων

2012-01-08T18:31:00.000+02:00

Πίσω δε γυρνώ

Και τώρα έχετε γεια…

Και πάω να ξαπλώσω στα καρφιά μου.

Πάω να καώ στις πυραμίδες του χαρτιού

που γέμισα με τους θυμούς και τα τραγούδια μου.

Πάω ν’απλώσω τις παλάμες στο σταυρό

που φτιάξανε τα χέρια μου τα ίδια.

Και πάλι έχετε γειά:

Ξυπνήματα, τρυγήματα, τραγούδια.

Μεθύσια, φωσφορίσματα, μετάξια

και βραδινά φιλιά.

Εγώ πάω να ξαπλώσω στα καρφιά μου.

Το ξέρω. Πως πίσω μου άφησα,

ίσκιους που δεν έδιωξα,

τρόμους που δε σκότωσα,

φράχτες που δεν γκρέμισα.

Το ξέρω. Πως πίσω μου άφησα,

το βιβλίο της αγάπης αξεφύλλιστο,

το μήλο της ζωής αδάγκωτο.

Τα ξέρω όλα. Μα πίσω δε γυρνώ.

Όμως… Ήσυχα ήταν όλα πρώτα.

Ήσυχα σαν μέλι, σαν τ’ασάλευτο νερό.

Η ζωή μια γιρλάντα, εξωτική,

μια παιδική χαλκομανία.

Κι όλα… όλα… όλα

μια πλήξη, μια νάρκη, μια ξεγνοιασιά.

Μα μια πέτρα… Με ξύπνησε απ’τον ύπνο

μια πέτρα πού’πεσε απ’τον ώμο ενός εργάτη

και με χαστούκισε ο ιδρώτας του.

Και τότε… άφησα πίσω μου τον αιώνα που με χώριζε

και δρασκέλισα την αλλέα με το συρματόπλεγμα.

Και το’ξερα. Από την πρώτη στιγμή το’ξερα.

Πως η μέρα μου θα’ταν γεμάτη ραβδισμούς

κι η νύχτα μου γεμάτη εφιάλτες.

Πως το τραίνο που’χα πάρει

κάνει στάση μόνο στο Γολγοθά.

Τα’ξερα όλα. Μα πίσω δε γυρνώ.

Ήξερα ακόμη… Πως μόλις υψώσω το κεφάλι

θα τρέχαν οι κρεμάλες.

Μόλις ύψωνα τα χέρια

θα τρέχαν οι χειροπέδες.

Πως μόλις σήκωνα φωνή

θα’ταν σαν να σήκωνα το σακκάκι

για να μου πετύχουν καλύτερα την καρδιά.

Τα’ξερα όλα… Μα πίσω δε γυρνώ.

Κι ήξερα ακόμη...

Πως δεν θ’ακούσω ούτε ένα ‘ευχαριστώ’

Μα εγώ ωστόσο ευχαριστώ.

Ευχαριστώ για το ξύδι και για το μέλι.

Για την χλόη και για το νέκταρ.

Μα προπάντων – ευχαριστώ

για το ‘ευχαριστώ’ που δεν άκουσα.

Μενέλαος Λουντέμης, Το σπαθίκαι το φιλί

2012-01-07T15:26:00.002+02:00

Τρία χρόνια λοιπόν…

Από τα παράξενα παιχνίδια που σου παίζει ο ‘πανδαμάτωρ’ και ‘αλάστωρ’είναι κι αυτό που έχει να κάνει με επετείους, γενέθλια, ημέρες μνήμης… ημέρες φορτισμένες κάτι παραπάνω, πάει να πει από όλες τις υπόλοιπες… όχι πως δεν έχεις συνείδηση πως όλες οι μέρες είναι γενέθλιες… - από μια ηλικία και μετά, την έχεις τη ρημάδα τη συνείδηση αυτή- κάθε μέρα άλλωστε είναι η πρώτη της επόμενης ζωής σου, έτσι δεν λένε; Σωστό…

Σκέφτομαι πόσα έχω ‘ζήσει’ αυτά τα τρία χρόνια που ο Νημερτής, το Μαύρο Ρόδο και η Περιοχή Μ, ταξιδεύουν στο νετ… είναι πολλά… και οφείλονται όλα σε τούτη τη μαγική λεξούλα που είναι ένα σύμπαν από μόνη της: επικοινωνία… Μα η επικοινωνία θα ήταν αδύνατη αν δεν είχα γνωρίσει όλους εσάς που μου έχετε τιμήσει τόσο πολύ με την παρουσία σας όλους αυτούς τους περίπου 36 μήνες που ‘δρω ιντερνετικά’. Είναι τόσοι πολλοί οι αγαπημένοι φίλοι και οι αγαπημένες φίλες που με συντρόφεψαν για λίγο ή πολύ ή και ακόμα τα λέμε… ναι είναι πάρα πολλοί… δεν το πίστευα, εκεί στο δείλι του 2008 και αρχές του 2009, όταν ακολουθώντας τη συμβουλή μιας ξεχωριστής μου φίλης, αποφάσιζα να μπω κι εγώ στη μεγάλη θάλασσα των bloggers… δεν το πιστεύω ακόμη δηλαδή… με μια έννοια, εκείνες οι πρώτες ημέρες του 09 είναι αληθινά γενέθλιες…

Σκέφτηκα να αποτολμήσω να σας αναφέρω όλους… έναν προς έναν, μία προς μία… θα σας άξιζε και με το παραπάνω… από την άλλη, τι είστε για να σας τοποθετήσω σε μια λίστα, ένα ψυχρό κατάλογο; Ο κάθε ένας από σας είναι ένα ολόκληρο σύμπαν, μια απόλυτα μοναδική προσωπικότητα, δεν θα σας… ‘μαγαρίσω’ με το να σας αναφέρω σε ένα κατεβατό από ονόματα και url… το αρνούμαι αυτό…

Θέλω όμως, από τα τρίσβαθα της ψυχής μου να σας πω ένα μεγάλο, πολύ μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ! Ξέρετε εσείς γιατί… Και δεν θα φορτίσω με περισσότερη συγκίνηση τούτες τις λίγες γραμμές… το ένιωσα όμως, ήθελα να το αποτυπώσω…

Έχετε την αγάπη μου, την ευγνωμοσύνη μου, τα ευγενικότερα συναισθήματά μου…

Και συνεχίζουμε…

welcome to the machine

2012-01-04T21:38:00.000+02:00

Welcome,my son, welcome to the machine
Where have you been ?
It's allright we know where have you been.
You've been in the pipeline, filling in time
Provided with toys and "Scouting for Boys"
You bought a guitar to punish your ma
And you didn't like school
And you know you're nobody's fool
So welcome to the machine

Welcome my son, welcome to the machine
What did you dream ?
It's alright we told you what to dream.
You dreamed of a big star
He played mean guitar
He always ate in the Steak Bar
He loved to drive in his Jaguar
So welcome to the Machine

Pink Floyd

2012-01-01T18:51:00.000+02:00

περ. Strange, Mαρ2000

το δέος της ετερότητας

2011-12-29T22:51:00.001+02:00

σημειώσεις από το ημερολόγιό μου…

…λέω το δέος και όχι ο φόβος… το δέος είναι μια πύλη απ’την οποία για να εισέλθουμε θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας τις μυητικές ορίζουσες της ύπαρξης… όταν δεν τις έχουμε καν αντιληφθεί, φοβόμαστε…

Ο άλλος προκαλεί φόβο όχι επειδή είναι άγνωστος αλλά επειδή πολύ γρήγορα γίνεται γνωστός…

…να μην ξεχνάμε πως ο άλλος είναι πρόσωπο… αρνούμαι τον χαρακτηρισμό ‘άτομο’… όταν αποδεχθώ πως είμαι άτομο, την ίδια στιγμή ακυρώνομαι ως πρόσωπο…

…το να δεχθώ τον άλλο, την ετερότητα δηλαδή, σημαίνει πως είμαι ον ευθύνης…

…γιατί λησμονούμε πως είμαστε όντα ευθύνης;

…τι μας ωθεί να υιοθετούμε τους παραδρόμους και να αγνοούμε την κεντρική λεωφόρο; Πιστεύουμε πως έτσι είμαστε αθέατοι; Από ποιον; Από τι;

Μονάχα ως όντα ευθύνης έχουμε το βηματισμό του ανθρώπου… μα όταν ακεραιωθεί ο άνθρωπος, τότε πετάει ακόμα και την ευθύνη… έχει κατανοήσει…

…Όταν κατανοείς δεν χρειάζεται να συγχωρείς…

Κανείς δεν πρόκειται να σε ‘συγωρήσει’ αληθινά ενώ αγνοεί παντελώς τις δράσεις σου… όποιος συγχωρεί πολύ εύκολα σημαίνει πως στην ουσία, θέλει να αποφύγει την ευθύνη να σε κατανοήσει… όποιος δεν μπορεί ποτέ να συγχωρήσει σημαίνει πως είναι απλά εγκλωβισμένος…

…επικίνδυνο είναι μονάχα ό,τι απαιτεί από μένα ολόκληρο το σήμερα με όρους του χτες…

…σχετιζόμαστε με ένα αγχωτικό μεγα-ευατικό σύνδρομο… σχετιζόμαστε ιμπεριαλιστικά, θέλουμε να πλημμυρίσουμε τον άλλο με μας… στην ουσία είμαστε κανίβαλοι… εάν ο άλλος προβάλει το πρόσωπό του τρομάζουμε… εάν ο άλλος προστατεύει το σκοτάδι του, θυμώνουμε… όταν ο άλλος αναδιπλώνεται και αναθεωρεί πιστεύουμε ότι μας προδίδει… είμαστε επεκτατικοί, πλημμυρικοί… έχουμε έναν διαρκή ιδεασμό και επίμονο πως σχετιζόμαστε μονάχα όταν ο άλλος μας αποδέχεται…

…και όταν μας απορρίπτει κάποιος πάλι σχετιζόμαστε… όμως όταν απαιτούμε να ιδρύσουμε το δικό μας κράτος μέσα στον άλλο, δεν σχετιζόμαστε…

Είναι ένα είδος σχέσης που ονοματίζω ‘αναπτυγματικός αυτισμός’…

Απλώνομαι χωρίς να επικοινωνώ…

Έτσι, ικανοποιώ τον επικοινωνιακό μου λιμό και ταυτόχρονα παραμένω αμιγής…

Χωρίς διακινδύνευση πως θα σχετιστώ με οτιδήποτε;

Χωρίς το δέος της ετερότητας, παραμένω κι εγώ ανεξέλικτος…

Παραμένω σταθερός αλλά όχι ευσταθής…

Έχω ανάγκη τον άλλο;

Έχω ανάγκη την ανάγκη μου;

Έχω ιεροποιήσει το κάθε τι που με αφορά κι έχω χυδαιοποιήσει κάθε τι που αφορά τον άλλο;

Η αποδοχή της ετερότητας είναι το κλειδί για την έξοδο από τη μόνωση… όχι οριστικά, θέλω να πω, όχι καθοριστικά…

Η αποδοχή της ετερότητας σημαίνει πως αναγνωρίζω στον άλλο το πρόσωπό του…

Και έχω κάνει ένα βήμα αληθινής επικοινωνίας…

................................

Η επικοινωνία δεν μπορεί να είναι πρόσχημα... εμφανίζεται όμως μερικές φορές όπως ακριβώς η έκρηξη του θυμού... ο θυμός δεν είναι ποτέ ο πυρήνας μου, δεν είμαι εγώ αυτό... ο θυμός... δεν είμαι ποτέ αυτό... υπάρχει ένα υπέδαφος που όταν ο άλλος το αγνοεί, με ταυτίζει με την έκρηξη... ακόμα κι αν έχω εποπτεία της δράσης του θυμού, δεν ταυτίζομαι μ'αυτόν... απαιτεί ανάλυση βαθύτερη το γιατί ρηγματώνεται η εικόνα του εαυτού και τούτο, λέω, αποτελεί τροφοδότη του θυμού...
...όπως θυμώνουμε επειδή ξαφνικά, ρηγματώνεται η εδραία θεώρησή μας για μας τους ίδιους, έτσι πληγωνόμαστε όταν ο άλλος μας 'προδίδει'...
...η 'προδοσία' είναι μια άλλη όψη της άρνησης να επικοινωνήσουμε... βαφτίζουμε μια ενέργεια ως προδοσία γιατί αρνούμαστε να δούμε το υπέδαφός της... με μια έννοια, εκείνος που έκανε την εσφαλμένη προβολή πάνω στον άλλο, είναι ήδη 'προδομένος'... απλά, εκκρεμεί η στιγμή της αποκάλυψης, της εκγύμνωσης...

....................................

ο άλλος παραμένει ένα 'αίνιγμα' όσο αποφορτίζεται η εσωτερική μας 'νοηματοδοτική' φαρέτρα... ο νους επινοεί αλλεπάλληλους ελιγμούς για να μην πέσει στις παγίδες που ο ίδιος στήνει... μπορώ να επινοήσω εκείνο που μου αρέσει κι εκείνο που απεχθάνομαι, μπορώ ακόμα και να κατασκευάσω έναν θυελλώδη ΄μοιραίο' έρωτα αν αυτό εξυπηρετεί βαθύτερες ανάγκες... κάποια στιγμή ο νους θα τα σαρώσει όλα σαν τραπουλόχαρτα...
...τι υπήρχε αληθινά από κάτω; ένα άπληστο για ενέργεια εγώ... ο Νάρκισσος δεν μπορεί πάντα να κοιτάζει τον καθρέφτη του, κάποιες φορές εύχεται να μπορούσε να είναι τυφλός...
...η ικανότητα επινόησης θαυμαστών ελιγμών περιλαμβάνει και το σύνολο της αξιακής φόρτισης της ίδιας της ζωής... μπορεί να κατασκευαστεί οικοδόμημα, φιλοσοφική σχολή, οτιδήποτε για να εξυπηρετηθούν ανάγκες...

...ο κόσμος είναι μαγικός, απλά τον έχουμε συνηθίσει... είπε κάποιος...
...ο άλλος δεν είναι ούτε φίλος ούτε εχθρός...
είναι πολύ πιο τρομακτικά απλό... είναι...

είναι...

κι έπεται η συνέχεια...

2011-12-24T15:07:00.000+02:00

Χριστούγεννα με Αρκά... ό,τι καλύτερο!!

επιστροφή στα πρωτογενή ερωτήματα

2011-12-18T21:53:00.002+02:00

τη στιγμή της εσωτερικής 'κρίσης'
στη συνειδητοποίηση της ολίσθησης στο μη πέρα
την ώρα της καταγραφής μιας ακόμη αδιέξοδης διαδρομής
η επιλογή δεν είναι άλλη μια υπερπήδηση των εμποδίων
καθώς στο διαρκές κυνηγητό του εαυτού η λύση δεν είναι η επιτάχυνση
αλλά η στάση...

η στάση, ο στοχασμός, η ανάλυση, η τοποθέτηση νέων συντεταγμένων
η επανεκκίνηση...

τι σημαίνει 'επιστροφή στα πρωτογενή ερωτήματα';
σημαίνει, εντελώς προβοκατόρικα
να μην φοβηθείς να γίνεις 'χαζός' για να δώσεις ευφυείς απαντήσεις...
σημαίνει
να επικαλεστείς την απλότητα
για να διεμβολίσεις τον πυρήνα της πολυπλοκότητας
σημαίνει
να μην φοβηθείς την επιστροφή στην αφετηρία εκείνη που έχει όλη την ενέργεια που έχεις απωλέσει
υπερπηδώντας συνεχώς εμπόδια
που βάζουν οι άλλοι σε σένα
αλλά κυρίως
βάζεις εσύ στον εαυτό σου...

ξανά, τι σημαίνει 'επιστροφή στα πρωτογενή ερωτήματα';
σημαίνει ότι αναλαμβάνεις την ευθύνη της 'αποτυχίας' σου
και είσαι έτοιμος να εργαστείς για την ανακάλυψη 'νέων' κοιτασμάτων
αυθεντικής
ειναιικής
πρώτης ύλης...

νέων είπα;
όχι, είναι τα ίδια, τα γνωστά, αυτά που πάντα είχες
αυτά που πάντα λησμονούσες
γιατί...

κάποιοι σε έπεισαν ότι είσαι άλογο κούρσας
και πρέπει συνεχώς να τρέχεις
και να υπερπηδάς εμπόδια...

μήπως είναι η στιγμή να τους στείλεις όλους στον Αγύριστο;

και ξανά
τι σημαίνει 'επιστροφή στα πρωτογενή ερωτήματα';
σημαίνει ότι θα μιλήσεις στον εαυτό σου
ειλικρινά
και για μια φορά διάολε
απλά
θα πεις
έχω δυο χέρια
έχω δυο πόδια
έχω ένα σώμα
και πιθανώς
γιατί έτσι μου λένε
έχω και ψυχή

έχω ένα στόμα
έχω ένα καρδιακό παλμό
που κάποιες νύχτες ακούγεται
ως τα πέρατα του κόσμου
κι άλλες
νομίζω είναι ο πιο ασήμαντος ψίθυρος
της δημιουργίας...

έχω μια φυσική γεωμετρία
καταλαμβάνω χώρο
όταν είμαι καλά
αναπτύσσομαι αρμονικά
τραγουδάω με όλους μου τους πόρους
όταν είμαι χάλια
συρρικώνομαι
σε μια χούφτα θλίψης...

κι όμως
όλα αυτά δεν είναι ο άλλος
είμαι εγώ
και οφείλω να τα αγαπήσω

ξέρω πως έχω κάνει πράγματα
που μπορούν όλοι να δουν
αλλά
ξέρω πως έχω και όνειρα
κι ας μην μπορεί κανείς άλλος να τα δει

ξέρω πως έχω εξάρσεις ενθουσιασμού
πτήσεις υπεροχες, ποιητικές
και Εωσφορικές πτώσεις
που έκαναν απίστευτο πάταγο
τέτοιο
που κλονίστηκαν τα έγκατα του αθέατου εαυτού μου...
κι όμως

όλα αυτά είμαι εγώ
κι οφείλω να με αγαπώ...

έχω τη σκοτεινή μου πλευρά
αλλά έχω και φως που γεννήθηκε μαζί μου
και δεν με εγκατέλειψε ποτέ!

τι έφταιγε κι ως τώρα το αγνοούσα
τι έφταιγε κι ως τώρα
με αγνοούσε κι εκείνο;

επιστροφή στα πρωτογενή ερωτήματα λοιπόν
ίσως απλά να σημαίνει

να ξαναδώ εγώ εμένα
χωρίς τα γυαλιά και τους καθρέφτες άλλων
γονέων
δασκάλων
φίλων
εχθρών

γιατί ποιο χέρι γνωρίζει η ψυχή μου
ποιο χέρι θα εμπιστευτώ
τελικά
για να με σηκώσει
αν αυτό δεν είναι το δικό μου;

The nightmare

2011-12-16T12:06:00.000+02:00

Γιάννη Σκαρίμπα, Το θείο τραγί, Αθήνα 1938

Διαβάζοντας, επιζητάς την υπονόμευση…

2011-12-10T17:16:00.000+02:00

…μη διαβάζοντας, ευνοείς την αυτό-υπονόμευση…

Τρομακτικό το δίλημμα: Κατεβάζοντας βιβλιοθήκες, γίνεσαι ξενιστής επικίνδυνων ανατροπέων και επαναστατών, σαμποτέρ της ισορροπίας σου και χωματερή με αναερόβιες διαδικασίες χώνευσης των ρυπαρών ιδεών. Με δυο λόγια, ένα σάρκινο μίξερ εκατομμυρίων ωφελίμων και βλαβερών ουσιών.

Μη διαβάζοντας, μένεις, απλά ένας μπούφος.

Τι μπορείς να κάμνεις το λοιπόν;

Διαβάζουμε για να μην είμαστε μόνοι και γράφουμε επειδή είμαστε τόσο τραγικά μόνοι, είχε πει ο μέγιστος Philip Dick. Ψέματα… διαβάζουμε γιατί λατρεύουμε την υπονόμευση, την καταδολίευση όλου του περιεχομένου της συνείδησης και δίνουμε και τη ψυχή μας για να παραπλανηθούμε… οι εκδότες, η πιο επικίνδυνη φάρα και η πιο καλά οργανωμένη συντεχνία του κόσμου, από την εποχή του μπαρμπα-Γουτεμβέργη και μετά, προσπαθούν να μας πείσουν ότι ‘το βιβλίο είναι ένα ταξίδεμα’, ‘διάβασε για να ανακαλύψεις νέους κόσμους’ και τα συναφή γλυκανάλατα των Χριστουγέννων. Μπορεί, εν μέρει να συμβαίνουν όλα αυτά, στην ουσία όμως κανείς δεν δίνει δεκάρα για την ‘αναβάθμιση’ του πνευματικού επιπέδου κανενός. Και ας αφήσω τους εκδότες παρά κει. Εμείς γιατί διαβάζουμε τόσο πολύ;

Η απάντηση δεν είναι απλή. Και δεν με απασχολεί τι γνώμη έχουν ψυχολόγοι, κοινωνιολόγοι και λοιποί. Με ενδιαφέρει πάντα το δικό μου φίλτρο, τι κατεβάζει η γκλάβα μου, για να το πω λαϊκά. Διότι αν περιμένεις μια ζωή να ετεροκαθορίζεσαι και μετά να ψάχνεις για εσωτερικές θεμελιώσεις, χάθηκες αδελφέ μου… χάθηκες στην αγορά του πρόστυχου δι-ιστορικού σεξ στην πνευματική σου σάρκα… και όχι μόνον… έχεις καλοπληρώσει τον νταβατζή σου τον οποίο και θεωρείς μέγα αναμορφωτή και εξαιρετικό ‘στοχαστή’ που σε συγκλόνισε… και ακόμη χειρότερα… διαπιστώνεις ότι τελικά, εκδίδεσαι κι εσύ ο ίδιος… αλλά πάμε παρακάτω…

Ο πνευματικός μαζοχισμός δεν είναι τωρινό φαινόμενο και δεν θα διεκδικήσω τα ένσημα του Κολόμβου. Υπάρχει μαζί με τον μαζοχισμό –δηλαδή, σερβίρετέ μου ό,τι χειρότερο έχετε και μάλιστα σε σκανδαλώδεις δόσεις γιατί όλα τα χωνεύω και όλα τα αφοδεύω- και μια ευγενής επιδίωξη στην υπερ-κατανάλωση βιβλίων. Η επιδίωξη της οριστικής εσωτερικής υπονόμευσης. Δεν γίνεται συνειδητά, δεν το βγάζει κανείς στα δελτία ειδήσεων, δεν το προπαγανδίζει. Διότι το να διαβάζεις είναι καλό και όλοι το επικροτούν. Αντίθετα, όταν δεν διαβάζεις τίποτα, θεωρείσαι υλικό ξυλόσομπας, άντε με το ζόρι έξω δεξιά σε περιφερειακή ομαδούλα της σειράς.

Πως θα σε λεν διανοούμενο αν δεν έχεις εκατοντάδες τίτλους, χιλιάδες σελίδες πτήσης, αναρίθμητες παραπομπές σε κείνον και τον άλλο και τον δείνα; Μερικά είναι τόσο αυτονόητα σ’αυτή τη ζωή που περιττεύουν και οι αναρτήσεις.

Οφείλεις να αδιαφορήσεις γι’αυτήν την αναχρονιστική συμβουλή – επιβολή του δημοδιδασκάλου μέσα σου.

Οφείλεις να αντισταθείς στην θεωρία της πνευματικής χαβούζας.

Οφείλεις να ορθώσεις ανάστημα στη ροπή σου να μασάς σελίδες σαν την κατσίκα, καθώς θα έλεγε και Νίκος Καζαντζάκης.

Οφείλεις να προσέχεις τι εισέρχεται και να μην βαφτίζεις το είναι σου ‘δεξαμενή χώνευσης λυμάτων’ επειδή το τελικό προϊόν είναι λαμπίκος και πίνεται.

Οφείλεις να μην αυτοδηλητηριάζεσαι καταναλώνοντας οτιδήποτε υποτίθεται πως είναι επωφελές δια το πνεύμα ενώ είναι απλά η νεύρωση του κάθε ενός που εκσπερματώνει στο κεφάλι σου.

Όμως,

για να μην καταλήξεις ένας μπούφος και μισός, υπάρχει η χρυσή μέση λύση.

Να διαβάζεις, αν το θες τόσο πολύ.

Αλλα να μην το μελετάς.

Ο έχων την εμπειρία γνωρίζει… μπορείς να διαβάζεις με τις κεραίες σηκωμένες, με την εγρήγορση στο φουλ, με τις πόρτες της συνείδησης κλειστές.

Κι όταν συναντιέσαι με κάτι αληθινά αξιόλογο –και το ξέρεις αυτό, σου μιλάει όλο σου το είναι γι’αυτό, έχεις ήδη μουδιάσει δέκα φορές και το ρίγος δεν λέει ψέματα- τότε επιτρέπεις στον εαυτό σου να αφεθεί… να χαλαρώσει… άρατε τας πύλας και… επιτρέπεις την μεταμορφωτική ιεροπραξία να σε ‘αλλοιώσει’…

Μην νομίζεις ότι είναι δύσκολο να διακρίνεις το καλό από το κακό… το αληθινά αξιόλογο από το trash… τον αδάμαντα από τις πετρούλες του περίπτερου… κι αν δεν είναι πολύ εύκολο, αξίζει ο κόπος… αλλιώς, κινδυνεύεις να φτάσεις σε μια ηλικία που θα αναζητάς μάντρα να ξεφορτώσεις τα μπάζα που σε έχουν πνίξει και το μόνο που θα συναντάς είναι μια ακόμα ‘καλή έκδοση’, ένα ακόμα ‘αξιόλογο βιβλίο του σπουδαίου συγγραφέα’ και… η εξάρτηση θα μιλήσει πάλι για σένα…

εσύ δεν θα έχεις πια φωνή...

εσύ θα είσαι ένας σελιδοκαταναλωτής... και πολύ σου πέφτει...

2011-12-08T21:06:00.001+02:00

Ένα βράδυ ένας γέρος (ινδιάνος) της φυλής Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων. Είπε: “Γιέ μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο ‘λύκων’ που υπάρχουν....μέσα σε όλους μας. Ο ένας είναι το Κακό. – Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονεία, η αυτολύπηση, η ενοχή, η προσβολή, η κατωτερότητα, τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το εγώ. Ο άλλος είναι το Καλό. – Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη, η ευγένεια, ο ανθρωπισμός, η συμπόνια, η γενναιοδωρία, η αλήθεια.”Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά ρώτησε τον παππού του: “Ποιος λύκος νικάει παππού; ”Ο γέρο- Ινδιάνος Τσερόκι απάντησε απλά: “Αυτός που ταΐζεις.”

(Παλιός ινδιάνικος μύθος)

Από το nephilim
(Καταραμένοι Ποιητές http://damnedpoetry.blogspot.com/)